Stretches of Sand up to Bundaberg.

Dames en heren ik zal mijn verhaal hervatten,

Al vertrekkend uit Noosa met een bam op de kiezen knauwen op die kilometers. Het is een stukje omhoog karren van Noosa naar Rainbow Beach maar wat een avontuur. We hebben de laatste  200 kilomter omgedoopt van highway naar rollercoaster. Je zwermt links, rechts, omhoog, omlaag en alle mogelijke kanten op. Wegen gaan zo steil naar beneden dat je zonder pedalen moeilijk accelereert. Na een spannend aantal kilometers zijn we voor de afslag Rainbow Beach even gaan uitrusten; Stop, Rest, Survive. Dat is het motto van de Australische ANWB. Na het rusten te hebben overleefd zijn we weer in het busje gestapt voor de laatste 30 kilometer de metropool Rainbow Beach in.

2 Straten, 10 huizen, 5 winkels, 1 hostel, 1 hotel + strand = Rainbow Beach.

Vlot in het hostel ingecheckt en de spullen weggesmeten zodat we het strand op konden. De vloed kwam net op  en we hadden de hele dag gereden. Lekker over zwarte gladde stenen rennen als de golven er tegenaanslaan. In een wifebeater en een zwembroek over het strand dartelen. Huppelend door de branding over de prachtige stranden van Rainbow. Uitgeput en vol met zout zeulen we ons de trap op naar het barretje boven het strand waar we een steenkoud biertje mochten verwelkomen. Maar mijn pet moest wel af, want dat wilden ze niet in de pub.  Australische mensen zijn af en toe toch wel 'n beetje vaag. Biertje gedownd en chillen in het hostel, leuke nacht gehad met Karaoke en een pleur backpackers.  De volgende ochtend nog even rustig over het strand gelopen omdat het zo chill was de dag ervoor en we hebben onze weg naar Bundaberg gestart.

Op dezelfde Stop, Rest, Survive spot als we eerst stonden besloten we weer hetzelfde te doen ookal hadden we nog maar 'n half uur in ons woeste vehikel gezeten. En we werden beloond voor onze luie beslissing. Aan de overkant van de straat stond een wild paard met veulen te grazen. Dus toen moesten we ze te grazen nemen met de camera. Het resultaat wordt geupload, maar de zoom van mijn camera is niet veel waard. Gekiekt, gekeken en verder gereden. Via Maryborough naar Childers en omhoog naar Bundaberg. Uitgehongerd aangekomen, uitgestapt en rondgekeken. De supermarkt overvallen en met een bus vol voer op zoek naar een plek om de nacht door te brengen. Na teleurgesteld te worden van het zien van de eerste, het horen van 2'e en 3'e  dat ze vol zaten troffen we de jackpot bij het Dingo Blue Hostel. Hier was namelijk geen manager aanwezig en de gast die de positie had om het nachtgebeuren in een oogje te houden gaf me een bed voor 10 dollar en Otto mocht in z'n busje op de parkplatz slapen.

Het hostel is wel ontzettend pauper.  Het is een stalen hut met minder voorzieningen dan een snelweg toilet. Maar het is met 25$ per nacht het goedkoopste hostel en ze gaan als het goed is een baantje voor me regelen. We zijn nu gewoon aan het chillen tot we kunnen beginnen met werken. Het pluksiezoen van tomaten en allerlei andere dingen begint nu zo ongeveer dus het werk begint net.  We kwamen perfect op tijd aan om te beginnen met werken. Meeste mensen moeten een maand of langer wachten op werk en ons werd binnen 7 - 10 dagen verzekerd en misschien eerder. Dus dat is mooi meegenomen. De daadwerkelijke manager is een supervriendelijke Australische huis mama met een klein dik meisje en een wat langer dun jochie als aanhang. Ik kreeg zelfs mijn 10 dollar voor de niet-geregistreerde eerste nacht terug.  Na uitbundig chillen met de nieuwe hostelmaten Shay, Chris, Chris, Might, R'uno, Beast, Kayze, en nog 'n pleur anderen. ( Er zijn hier 6 mensen uit fucking Estland, die zijn vet zeldzaam. )

Gisteren raasde een cycloon vlak boven Bundaberg over een paar kleine stadjes heen en er is heel wat verwoest. Met weersomstandigheden heb ik het nog niet bijster goed getroffen. Een tsunami-waarschuwing, een cycloon en 2 tropische stormen die het weer in de war  werpen. Afgelopen week alleen maar regen en gisteren knetterharde rukwinden die stoelen deden  opstijgen. Hopelijk komt met jullie lente mijn zonnetje ook wat opspelen. Heb toch meelij.

Maar mijn maagje begint op te spelen en dat betekent honger. Hierbij beeindig ik mijn verhaal van vandaag en ik wens jullie verder fijne dagen.

xB.