Sweaty shirts served with great view.

Goeden /dagdeel,

Het is nog steeds ontzettend warm en leuk hier. Ben ondertussen vol verbrand in m'n gezicht en vreemd genoeg op de bovenkant van mijn handen en verder nog niet. M'n arm is stukgebeten door een cockatoo en nog wat andere dingen.

Afijn, we gingen dus gisteren 's ochtends vroeg naar de Blue Mountains. De foto update komt wat later omdat het internet cafe waar ik nu in zit geen USB sticks toelaat, slechts internet gebruik, regel ik hoogstwaarschijnlijk morgen even. Het was om kwart voor 7 opstaan, douchen, ontbijten en de deur uit want om kwart over 7 moesten we buiten het hostel staan waar de vrolijke reisleiderin Karin op ons stond te wachten, Rob was een dagje vrij ( goed voor hem achteraf ). De bus kwam eraan en we konden instappen. Onze tour guide was Dave, een bebaarde, vlotte, doorgezomerde Australische rauwdauwer. Tijdens de busreis maakte hij de hele tijd grapjes in de trend van; '' Ladies, have you seen a cockortwo since you got here? ( Cockatoo, vogel. ) Allemaal lekker flauwe humor. Het was ongeveer 2 uur rijden naar the Blue Mountains.

Eenmaal aangekomen bij deel 1 stapten we uit de bus voor een rondje van ongeveer 10 minuten over een paar grasgebieden waar de grootste kans is om grazende kangaroo's te vinden maar helaas voor ons waren een hele pleur tourbussen ons voor waardoor die al in geen heiden of velden meer te bekennen waren. Dit betekende dat we dus vrij snel weer in de bus konden stappen en op weg gingen naar de summit. Dit was nog eens 40 minuten rijden en stijl klimmen met die bus. Toen we bovenaan de bus parkeerden en uitstapten stond er een prachtig uitzicht op ons te wachten.

Na een paar kiekjes te knappen bovenaan bij de lookout zei Dave dat we met deze jonge groep wel een leuke hike konden doen. Toen ik vroeg wat ongeveer het niveau van de hike was zei hij ; '' Wouldn't do this with a couple of beginners mate, but you'll be fine. '' Aldus begon onze tocht naar beneden. Duizenden traptreden later en vele adembenemende uitzichten verder, waar ik overigens genoeg foto's van heb gemaakt, liepen we onderaan de berg. We hadden praktisch verticale trappen getrotseerd, onder rotswanden gelopen waar ik bijna op m'n knieen onderdoor moest en over rivieren en watervallen gelopen. Ik was onderhand, samen met wat anderen, al vrij bekaf en volkomen doorweekt. Maar toen kwam het leuke nieuws dat we die duizenden, praktisch verticale treden nog naar boven moesten.

Daarmee begon het langere deel van de reis. Het is maar goed dat het daar echt prachtig was anders was ik halverwege die tour echt genokt en in m'n eigen tempo naar boven gelopen. Dave had er een stevige pas in zitten want de wandeling, waar iets van 4 uur voor stond moest in 2 uur gedaan worden anders pastte het niet in zijn dagprogramma. Het was echt hard doorlopen. Hier en daar een kiekje, doorlopen. Hier en daar een slokje water, doorlopen. Hier en daar een klein stukje uitleg over flora en fauna, doorlopen. We hebben in die hele hike eigenlijk geen pauze gehad. Het klimmen werd na een tijdje echt ontzettend zwaar en er zat ondertussen geen stukje droge stof meer aan mijn shirt. Gelukkig was ik niet de enige. Goed, na vele prachtige panorama's en nog wat duizenden treden eindelijk bovenaan gekomen heb ik me daar op het beton gestort, 2 liter water in 2 minuten verwerkt en gerust toen Dave de bus ging halen ( 1 Km joggen terug. ) Hij doet dit elke dag en heeft de conditie van 6 stieren.

Bovenaan de berg stond ook een bordje met de routes. Beginner, Medium, Advanced, Hard. Onze tour was Hard. Maar ja, toch blij dat we hem gedaan hadden aangezien onze begeleidster Karin hem van de vele keren in de Blue Mountains nog maar 1x eerder had gedaan en direct zei dat het by far de mooiste route was. Dave retourneerde met zijn witte barrelbusje en we stapten in om voort te zetten naar de volgende bestemming. Eenmaal aangekomen bij een ander deel van de Blue Mountains, The Three Sisters ( rotsformatie ) zagen we de volgende uitdaging. Rond de duizend treden steil naar beneden langs rotsen, bomen en drek. Prachtig uitzicht wederom maar gelukkig hoefden we niet omhoog te lopen. ( Dat had ook niemand meer volgehouden overigens. ) We gingen namelijk om hoog met 's werelds steilste trein ooit. Een track die vroeger werd gebruikt door mijnwerkers. Ik heb er geen fatsoenlijke foto's van kunnen maken omdat er tralies omheen zaten maar ik zoek wel wat op. Uitgeput, moe, zere voeten, trillende knieen en zure kuiten. We werden de bus weer ingeloodsd nadat we boven kwamen om vervolgens nog 2 foto punten te bezoeken en de terugreis naar Sydney aan te vangen. Had vandaag ook best spierpijn in m'n kuiten.

Maar goed, het was een mooie dag in the Blue Mountains. Eenmaal terug in het Hostel konden we douchen en omkleden om vervolgens te vertrekken naar ''The Gaff''. Dit is een backpackers cafe / bar / disco / restaurant. Je kan hier een biertje kopen en er een gratis maaltijd bij krijgen. Je moet je er niet veel van voorstellen maar het was prima te eten. '' Fish 'n Chips mate, the best there is.''

Goed, daar wat bier gedronken en wat in het rond gedanst beneden maar het was niet echt mijn tent. Ben als een van de eersten vertrokken naar het hostel en ging even naar het dakterras. Daar trof ik de Britten, Canadezen en nog wat lui waar ik eerder al mee had zitten drinken en heb daar de nacht mee voortgezet. Supervette avond gehad en ik strompelde nog later de kamer in dan de mensen die bij The Gaff waren gebleven. Ik had het overigens fout, Zondag geen vrij.

Er was namelijk een bay cruise met een beach-dagje ingepland.
Dit verslag volgt.

Mvg,

Bob ten Vergert.